Ο κ. Ψαλτάκος και οι Mr.Highway Band

Η μπάντα ΜR. HIGHWAY BAND είναι μια μπάντα όπως όλες οι άλλες. Όμως αυτό που τους ξεχωρίζει είναι η σύνδεση των μελών και το όνειρο να βρεθούν ένα ακόμα βήμα παρακάτω. Έχοντας μόλις κυκλοφορήσει το πρώτο τους άλμπουμ, οι MR. HIGHWAY δείχνουν να τα πηγαίνουν περίφημα όσον αφορά τα live και τις συναυλίες. Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Γρηγόρης Ψαλτάκος, καθηγητής Καλλιτεχνικών στο σχολείο μας, δέχτηκε να μας απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις, λύνοντάς μας έτσι και κάποιες απορίες όσον αφορά τη σχέση του με τη μουσική και τα καλλιτεχνικά.

1. Αρχικά, ως ''πρώην'' μαθητής σας και εγώ, ομολογώ πως είχα μαγευτεί από τις ζωγραφικές σας ικανότητες. Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με το συγκεκριμένο ταλέντο;

Σε ευχαριστώ!

Μάλλον η σχέση μου με το αντικείμενο ξεκίνησε, όταν κατάλαβα ότι όλα τα μαθητικά βιβλία και τετράδια που είχα στο σχολείο είχαν γεμίσει από σκιτσάκια! Σε τέτοιο βαθμό που οι γραμμές και τα σχήματα ήταν περισσότερα από τα γράμματα και τους αριθμούς…

2. Γνωρίζω πως διατηρείτε μια άριστη σχέση και με τη μουσική. Από ποια ηλικία περίπου ξεκινήσατε να ασχολείστε με τη μουσική και ποια μουσικά όργανα ξέρετε να παίζετε;

Στα 15 μου ζήτησα από τον πατέρα μου να μου αγοράσει drums γιατί θέλαμε να φτιάξουμε μπάντα με τον φίλο μου τον Κώστα ο οποίος τότε έπαιζε κιθάρα. Μετά από… λίγες πιέσεις απέκτησα ένα μεταχειρισμένο σετ (μπλε electric) και το έστησα στο σαλόνι του σπιτιού, χωρίς να έχω προειδοποιήσει την μητέρα μου, η οποία γύρισε από την δουλειά και βρήκε εμένα και τον Κώστα να προβάρουμε τα πρώτα μας τραγούδια. Μην ρωτάς το παρακάτω…

Στα 17 αποφάσισα πως θα μου άρεσε περισσότερο να χρησιμοποιήσω ένα πιο μελωδικό και δημιουργικό (δημιουργικό με την έννοια της σύνθεσης) όργανο και σιγά σιγά ξεκίνησα να καταπιάνομαι με την κιθάρα! Πρώτα κλασική, μετά ηλεκτροακουστική και στο τέλος ηλεκτρική που ακόμα θεωρώ πως πρέπει να μάθω πάρα πολλά όσον αφορά τον χειρισμό της και την διαχείριση των ήχων της! Σίγουρα όταν καταπιάνεσαι με έγχορδα δοκιμάζεις και τα δάχτυλα σου και σε άλλα όργανα όπως μπουζούκια, τζουράδες, μπαγλαμάδες!

3. Πολλά παιδιά έχουν σαν όνειρο να παίζουν σε συγκρότημα ή να κάνουν μια μουσική καριέρα. Εσείς είχατε ένα τέτοιο όνειρο - σκοπό;

Σαν γνωστός ροκάς έφηβος και έχοντας ως πρότυπα μεγάλα συγκροτήματα του ‘60 και ’70 είναι λογικό ένα παιδί να θέλει να μοιάσει σε αυτά! Δεν ξεκίνησε σαν όνειρο· ξεκίνησε σαν διάθεση και ανάγκη για να ανήκεις σε μια «ομάδα» όπως είναι η μπάντα! Να μπορείς να δημιουργείς και να αναδημιουργείς με άλλους μαζί και κυρίως φίλους σου!

4. Πώς ξεκίνησε η όλη ιστορία με το συγκρότημα ''MR. HIGHWAY BAND''; Πώς εσείς γίνατε ο τραγουδιστής της μπάντας;

Για κάποια χρόνια έπαιζα σε διάφορες μικρές σκηνές της Αθήνας για χαρτζιλίκι και σε αυτές τις εμφανίσεις κάνεις φίλους, παίζεις με διάφορους ερασιτέχνες συναδέλφους μουσικούς. Ένας από αυτούς, που τον γνώρισα το 2000 σαν drummer, ο Αλέξανδρος, ένα απόγευμα με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι είναι σε μια μπάντα (χωρίς όνομα) και ψάχνουν για τραγουδιστή. Είχε προηγηθεί και μια μεγάλη αποχή από συμμετοχή μου σε κάποιο μουσικό σύνολο, το είχα ανάγκη να δοκιμάσω κάτι καινούριο και από άλλο πόστο πια. Το δοκίμασα, δέσαμε με τα υπόλοιπα παιδιά (πολύ σημαντικός παράγοντας) και τώρα είμαστε αυτοί που είμαστε!

5. Είχατε φανταστεί ποτέ ότι θα ''μπαίνατε'' σε ένα συγκρότημα με το οποίο θα αναδεικνυόσασταν ως το καλύτερο συγκρότημα στην Ελλάδα στον διαγωνισμό ''Hard Rock Cafe Rising 2012'';

Αν δεν είχε προηγηθεί μια μικρή διάκρισή μας σαν μπάντα στον διαγωνισμό του Bon Jovi λίγους μήνες πιο πριν, μπορεί και όχι! Είχαμε μια πίστη στον εαυτό μας και στις δυνατότητές μας και πιστεύαμε ότι θα φτάσουμε αρκετά ψηλά σ’ αυτόν τον διαγωνισμό, αλλά όχι πρώτοι.

6. Πείτε μας μερικά πράγματα για το καινούριο - πρώτο άλμπουμ των ''MR. HIGHWAY''.

Είναι χειροποίητο. Το συνθέσαμε μόνοι μας. Το ηχογραφήσαμε μόνοι μας. Το artwork μόνοι μας. Την διανομή και την έκδοση μόνοι μας. Είναι το καμάρι μας. Είναι ένα κοινό έργο ανθρώπων που βρέθηκαν την συγκεκριμένη στιγμή και δημιούργησαν κάτι που θα τους συνοδεύει για πάντα! Πάμε για το 2^ο τώρα…

7. Δεν είχα τη δυνατότητα να βρεθώ σε καμία από τις συναυλίες σας μέχρι τώρα. Τι αισθάνεστε όταν ανεβαίνετε στη σκηνή και τραγουδάτε μπροστά σε τόσο κόσμο;

Είναι από τα πιο όμορφα συναισθήματα να επικοινωνείς με κόσμο μέσω της μουσικής σου και γενικά μέσω της τέχνης σου. Είναι αγνό, ειλικρινές και πολύ γεμάτο συναίσθημα. Η ανταμοιβή ενός μουσικού συνόλου! Εύχομαι να παραμείνει για πάντα έτσι χωρίς να την επηρεάσουν εξωτερικοί παράγοντες αυτήν τη σχέση μπάντας και κόσμου!

8. Η συνεργασία το χειμώνα του 2012-13 με τον Χρήστο Θηβαίο πώς προέκυψε;

Ο Χρήστος είναι προσωπικός μου φίλος από το 2003. Φέτος περιόδευσε με την μπάντα στο καλοκαιρινό μας tour, γνώρισε τα υπόλοιπα παιδιά, παίξαμε μαζί, κάναμε διακοπές και δέθηκε πολύ με όλους. Στην περιοδεία άκουσε και το CD μας, ενθουσιάστηκε και αφού γυρίσαμε μετά από λίγες μέρες, μας πρότεινε να συνεργαστούμε. Δεν το αρνηθήκαμε βέβαια!

9. Πλέον κάνετε ολοένα και περισσότερες περιοδείες – tour. Πώς είναι η ζωή στο «δρόμο» ουσιαστικά;

Ο δρόμος πολλές φορές έχει γέλιο, πολλές φορές κούραση, αλλά σίγουρα πολλές εικόνες και πολλές εμπειρίες. Η καλή παρέα και αυτό που έχουμε με τα παιδιά πολλές φορές μηδενίζει τις αποστάσεις και τα χιλιόμετρα!


10. Υπάρχουν αρκετοί πλέον άνθρωποι οι οποίοι σας θαυμάζουν. Στο αεροπλάνο για την επιστροφή στην Αθήνα από τη Λισαβόνα (κατά τη σχολική εκδρομή), δύο κοπέλες σας αναγνώρισαν φωνάζοντας με θαυμασμό ''Ο τραγουδιστής των MR. HIGHWAY.'' Πώς νιώσατε μέσα σας;

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι πια που μας αγαπάνε και αυτό είναι για μας πολυτιμότερο από το να μας θαυμάζουν. Τώρα αυτό στο αεροδρόμιο ήταν σύμπτωση, δεν είμαι και ο Ρουβάς… (πάλι καλά δηλαδή…) Πέρα από την πλάκα ελπίζω πάντα να τα αντιμετωπίζω με ψυχραιμία όλα αυτά και ελπίζω να μην την «ψωνίσω» ποτέ! Νομίζω ότι θα το καταφέρω.

11. Ας περάσουμε σε ένα άλλο θέμα. Η ιστορία με τον διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό ''CR. Radio'' πώς ξεκίνησε;

Είναι μάλλον στις ανησυχίες που έχει ένας άνθρωπος σαν εμένα που θέλει να έχει πολλά μέσα και επιλογές για να μπορεί να εκφράζεται. Το CR Radio είναι μια κοινότητα που ανήκει στα CReatures  και αποτελείται από 80-90 άτομα που έχουν κοινή αισθητική, πρόταση, γνώσεις και αποφασιστικότητα να προτείνουν κάτι διαφορετικό. Ένα νέο ραδιόφωνο που κάνει την εμφάνισή του στον κόσμο του διαδικτύου με την ελπίδα να δώσει βήμα σε ανθρώπους που το αγαπούν αλλά και να προσφέρει στους ακροατές του το ραδιόφωνο που αναζητούν. 

Link: http://radio.creatures.gr/

Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας. Εύχομαι επιτυχίες!

Ηλεκτρική κιθάρα

Πολλοί έφηβοι, λάτρεις της μουσικής, μαγεύονται από τον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας. Η ένταση του μουσικού αυτού οργάνου τους παρασύρει και ο «επιθετικός» του ήχος τους βοηθά να νιώσουν πως εκτονώνονται! Γνωρίζουμε όμως αλήθεια τι είναι ηλεκτρική κιθάρα; Πώς προκύπτει ο διαφορετικός αυτός ήχος, γιατί αποκαλείται «ηλεκτρική» και ποια είναι η ιστορία της; Όχι;! Ευκαιρία να μάθουμε!

Ηλεκτρική αποκαλείται η κιθάρα που χρησιμοποιεί ηλεκτρομαγνήτες για να μετατρέψει τον ηχητικό παλμό των ατσάλινων χορδών της σε ηλεκτρικό ρεύμα το οποίο μπορεί έπειτα να ενισχυθεί από ένα σύστημα ενισχυτή-ηχείου. Το σήμα που προέρχεται από την κιθάρα μπορεί κάποιες φορές να διαφοροποιηθεί με εφέ όπως το reverb ή να παραμορφωθεί. Ενώ οι περισσότεροι τύποι ηλεκτρικής κιθάρας φέρουν έξι χορδές, απαντώνται και επτάχορδες οι οποίες χρησιμοποιούνται από κάποιους μουσικούς της τζαζ και της μέταλ μουσικής, ειδικά του είδους νιου μέταλ, καθώς και δωδεκάχορδες (με έξι ζεύγη χορδών οι οποίες απέχουν διάστημα μιας οκτάβας τις οποίες συναντάμε κυρίως σε μουσικά είδη όπως το τζανγκλ ποπ και το ροκ).

Η ηλεκτρική κιθάρα χρησιμοποιήθηκε αρχικά από big band μουσικούς της τζαζ ως ένα κούφιο όργανο, ηλεκτρικώς ενισχυμένο για μεγαλύτερη ένταση κατά την περίοδο της άνθησης του σουίνγκ. Οι πρώτες ηλεκτρικές κιθάρες διέθεταν κούφιο σώμα, ατσάλινες χορδές και ηλεκτρομαγνήτες με σπείρες από βολφράμιο που κατασκεύαζε η εταιρία Rickenbacker το 1931. Παρόλο που μερικές από τις πρώτες κατασκευάστηκαν από τον Les Paul, ο πρώτος επιτυχημένος εμπορικά τύπος ηλεκτρικής κιθάρας με κούφιο σώμα ήταν η Fender Esquire το 1950. Η ηλεκτρική κιθάρα ήταν ένα όργανο-κλειδί για την ανάπτυξη πολλών μουσικών ειδών που εμφανίστηκαν από τα τέλη του 1940 και μετά, όπως το Σικάγο Μπλουζ, το πρώιμο Ροκ εντ Ρολ και το Ροκαμπίλι καθώς και το Μπλουζ Ροκ του 1960. Έχει, επίσης, χρησιμοποιηθεί σε διάφορα άλλα είδη μουσικής όπως η κάντρι, η Άμπιεντ, η Νιού Έιτζ, καθώς και σε κάποια είδη σύγχρονης ορχηστρικής μουσικής.

Στις μέρες μας έφτασε σε σημείο να είναι ένα μουσικό όργανο ευρέως διαδεδομένο, αρεστό  και δημοφιλές! Ανεξάρτητα από τα μουσικά γούστα του καθενός από εμάς, δεν μπορούμε παρά να δεχτούμε πως έδωσε μια νέα ώθηση στη μουσική, προσθέτοντας ένα νέο «ιδιάζοντα» ήχο!

Δημήτρης Σάσσαρης Γ2

Αθλητές που έσπασαν όλα τα ρεκόρ!

  Υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι και διάσημοι αθλητές που έχουν κερδίσει το θαυμασμό όλου του κόσμου, αφού κατέρριψαν τα ρεκόρ στην ιστορία του αθλητισμού. Αποτέλεσαν μάλιστα πρότυπο και για πολλούς άλλους, νεότερους αθλητές. Πώς θα μπορούσαν, άλλωστε, να μην διακριθούν με τέτοιες επιδόσεις που, σε πολλές περιπτώσεις, μοιάζουν εξωπραγματικές; Ξεχωρίσαμε τρεις αθλητές που αποτελούν την «αφρόκρεμα» του σύγχρονου αθλητισμού και που δεν παύουν να μας εκπλήσσουν…

Λιονέλ Αντρές Μέσι

 

  Ο Λιονέλ Αντρές Μέσι, γεννημένος στις 24 Ιουνίου 1987, είναι ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή, ο οποίος αγωνίζεται στο ισπανικό πρωτάθλημα με την Μπαρτσελόνα και στην εθνική ομάδα της χώρας του. Θεωρείται από πολλούς ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της γενιάς του, έχοντας κερδίσει το βραβείο Χρυσή Μπάλα (2009) και το βραβείο του Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς από την FIFA (2009), καθώς και το βραβείο που αντικατέστησε τα δύο προηγούμενα, το βραβείο Χρυσή Μπάλα της FIFA το 2010, 2011, 2012.Το στιλ του και η ικανότητά του στο γήπεδο έχουν κάνει πολλούς να τον συγκρίνουν με τον θρυλικό Ντιέγκο Μαραντόνα, ο οποίος έχει ο ίδιος "ανακηρύξει" τον Μέσι διάδοχό του. Συμπεριλήφθη στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.

  Ο Μέσι ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα. Στα 13 του πέρασε τον Ατλαντικό και εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Μπαρτσελόνα, αφού η καταλανική ομάδα τού υποσχέθηκε πλήρη αποκατάσταση ενός σοβαρού ενδοκρινολογικού προβλήματος που αντιμετώπιζε, ενώ ταυτόχρονα ανέλαβε την οικονομική υποστήριξη της οικογένειάς του, η οποία μετακόμισε μαζί του στη Βαρκελώνη. Τη σεζόν 2004-05 έκανε το ντεμπούτο του στην ανδρική ομάδα και καθιερώθηκε σχεδόν αμέσως, καταρρίπτοντας το ρεκόρ του νεότερου παίκτη που έχει αγωνιστεί σε αγώνα του ισπανικού πρωταθλήματος, καθώς και του νεότερου που πέτυχε τέρμα στη διοργάνωση. Ακολούθησε η κατάκτηση πολλών τίτλων, όπως πρωταθλήματα, κύπελλα, το Τσάμπιονς Λιγκ το 2006, 2009 και 2011 καθώς και σε πολλές άλλες διεθνείς διοργανώσεις. Το 2008 στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο κατέκτησε με την ομάδα της χώρας του το χρυσό μετάλλιο.

  Στις 9/12/12 ο Μέσι ξεπέρασε τον Γκερντ Μίλερ με 86 γκολ έναντι 85 του Γερμανού επιθετικού και έγραψε ιστορία, καθώς έγινε ο μόνος παίχτης με 86 γκολ μέσα σε ένα ημερολογιακό έτος. Ο ίδιος δήλωσε ότι θα προσπαθήσει να βάλει περισσότερα γκολ, ώστε να μην μπορούν να τον φτάσουν. Ο Γκερντ Μίλερ κρατούσε αυτό το ρεκόρ από το 1972. Τελείωσε το 2012 με 91 γκολ.

Μάικλ Φελπς

  Ο Μάικλ Φελπς είναι Αμερικανός πρωταθλητής και Ολυμπιονίκης της κολύμβησης, κάτοχος παγκοσμίων επιδόσεων σε πολλά αγωνίσματα. Έχει κατακτήσει 22 μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

  Γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου του 1985 και μεγάλωσε στη Βαλτιμόρη της πολιτείας Μέριλαντ. Σε νεαρή ηλικία, ο Φελπς διαγνώστηκε με υπερκινητική διαταραχή έλλειψης προσοχής. Ξεκίνησε την κολύμβηση σε ηλικία 7 ετών, κατά ένα μέρος μιμούμενος τις αδερφές του που ήδη ασχολούνταν με την κολύμβηση και κατά ένα άλλο μέρος για να εκτονώσει την αστείρευτη ενέργειά του. Σύντομα προόδευσε στο άθλημά του και στην ηλικία των 10 ήταν κάτοχος εθνικού ρεκόρ στην ηλικιακή του κατηγορία.

  Από την εφηβική του ηλικία ανήκε στην ομάδα της Βόρειας Βαλτιμόρης, με προπονητή τον Μπομπ Μπάουμαν. Στα 15 του χρόνια έλαβε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 2000, και έγινε ο νεαρότερος Αμερικανός έπειτα από 68 χρόνια που έλαβε μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο αγώνισμα της κολύμβησης. Παρά το γεγονός ότι δεν κέρδισε μετάλλιο, ήταν όμως 5ος στο αγώνισμα των 200 μέτρων πεταλούδα. Λίγους μήνες μετά κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μ. πεταλούδα και έγινε σε ηλικία 15 ετών και 9 μηνών ο νεότερος κολυμβητής που πέτυχε ρεκόρ κόσμου στην ιστορία. Στη συνέχεια κατέρριψε το δικό του ρεκόρ στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Ιαπωνία το 2001 (με 1:54.58). Στο εθνικό πρωτάθλημα στη Φλόριντα το 2002 πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μ. μικτής ατομικής. Το τελευταίο ρεκόρ το κατέρριψε με 4:09.09 το 2004. Την ίδια χρονιά κατέρριψε το ρεκόρ των 200μ. μικτής ατομικής (1:56.04). Στις 7 Ιουλίου κατέρριψε το δικό του ρεκόρ στα 400 μ. μικτής ατομικής (4:08.41) στις δοκιμαστικές διοργανώσεις για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

  Έχει τιμηθεί με το Παγκόσμιο Βραβείο του Κολυμβητή της Χρονιάς τα έτη 2003, 2004, 2006, 2007 και του Αμερικανού Κολυμβητή της Χρονιάς τα έτη 2001, 2002, 2003, 2004, 2006 και 2007. Εξάλλου ο Φελπς κατέχει 32 παγκόσμια ρεκόρ (26 ατομικά και 6 στη σκυταλοδρομία).

Γιουσέιν Μπολτ

  Ο Γιουσέιν Μπολτ είναι ίσως ο γνωστότερος και σημαντικότερος σπρίντερ στην ιστορία του στίβου. Γεννήθηκε στο Τρελόνι της Τζαμάικα, στις 21 Αυγούστου του 1986. Είναι κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στο αγώνισμα των 100 μέτρων και των 200 μέτρων. Στο δεύτερο αγώνισμα κατέχει και το παγκόσμιο ρεκόρ εφήβων. Προπονητής του είναι ο Γκλεν Μιλς. Σήμερα φοιτά στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της χώρας του. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, το 2008, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έτρεξε τα εκατό μέτρα σε χρόνο μικρότερο των 9,7 δευτερολέπτων. Το Νοέμβριο του 2008 ανακηρύχθηκε από την IAAF ως ο κορυφαίος αθλητής της χρονιάς εκείνης. Το Δεκέμβριο του 2008 ανακηρύχθηκε επίσης από τη γαλλική εφημερίδα «Equipe» ως ο "πρωταθλητής των πρωταθλητών" για το έτος 2008. Το 2009 του απονεμήθηκε το βραβείο «Laureus», για τον καλύτερο αθλητή της χρονιάς και ξανά το 2010. Ψηφίστηκε καλύτερος αθλητής της χρονιάς 2009 από την Διεθνή Ένωση Αθλητικών Συντακτών.

  Στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 έτρεξε σε χρόνο 9.63, μόλις πέντε εκατοστά του δευτερολέπτου περισσότερο από το παγκόσμιο ρεκόρ που πέτυχε στο Παγκόσμιο του 2009 στο Βερολίνο. Με τη νίκη του και την επίδοσή του ο πανύψηλος Μπολτ έκλεισε στόματα και διέλυσε κάθε αμφιβολία για την ανυπολόγιστη αξία του. Είναι μόλις στην 8η θέση της αντίστοιχης λίστας των πλουσιότερων αθλητών που συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Οι υπόλοιποι της 10άδας ήταν τενίστες και μπασκετμπολίστες. Το σίγουρο πάντως είναι πως ξέρει να τραβάει τα βλέμματα και να καθηλώνει με τις επιδόσεις του!Δεν έχει χαρακτηριστεί άδικα, άλλωστε, ως «ο άνθρωπος- αστραπή».

Σαραντόπουλος Γιώργος Β2

 

 

Ο «Πλούτος» στο Ηρώδειο

  Στις 5 Οκτωβρίου 2013 το σχολείο μας επισκέφθηκε για ακόμα μια φορά τον χώρο του Ηρωδείου θεάτρου με σκοπό την παρακολούθηση της γνωστής από την αρχαιότητα κωμωδίας «Πλούτος» του Αριστοφάνη . Η κωμωδία αυτή αποτελεί το τελευταίο σωζόμενο έργο του Αριστοφάνη. Την σκηνοθεσία, την μετάφραση αλλά και την επιμέλεια της μουσικής ανέλαβε ο Διονύσης Σαββόπουλος. Σε αυτήν ο συγγραφέας σχολιάζει τις πάντα επίκαιρες κοινωνικές ανισότητες, διακωμωδεί την κακή διανομή του πλούτου αλλά και την διαφθορά που ο πλούτος συνήθως επιφέρει. 

  Πιο συγκεκριμένα, τυφλός ο Πλούτος κυκλοφορεί ατημέλητος και γέρος. Ο Δίας τον τύφλωσε, επειδή είχε απειλήσει να δίνει τα δώρα του μόνο στους ενάρετους. Όταν με τη συμβολή του Αθηναίου Χρεμύλου ξαναβρίσκει το φως του, όλοι γίνονται πλούσιοι. Στον αντίποδα ο Αριστοφάνης τοποθετεί την Πενία, που ως καλή δασκάλα προσπαθεί να πείσει ότι το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία. Αρνούνται όμως να την ακούσουν και έτσι δέχονται τις συνέπειες!

  Το μήνυμα αυτής της παράστασης είναι διαχρονικό. Ο τίτλος «Πλούτος» αποτελεί μια σύγχρονη αλληγορία, κάτι που ο σκηνοθέτης εκμεταλλεύτηκε! Στο τέλος της παράστασης οι γνώμες ήταν πολλές και διαφορετικές. Το μόνο σίγουρο είναι πως γίναμε θεατές στην δραματοποίηση μιας πρωτότυπης και ενδιαφέρουσας εκδοχής της κωμωδίας του Αριστοφάνη!

Τσομπάνογλου Σουζάνα Γ1

Αλλάζοντας τρόπο διασκέδασης...

Καθώς περνάνε τα χρόνια, πολλά πράγματα σε σχέση με την καθημερινότητά μας αλλάζουν. Με την ταχύτητα ανάπτυξης που έχει η τεχνολογία δημιουργεί όλο και περισσότερες συσκευές και μηχανήματα που διευκολύνουν την ζωή μας. Κάποιες από αυτές τις συσκευές είναι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια τα οποία χρησιμοποιούνται αρκετά στις μέρες μας κι έχουν ως στόχο να κάνουν τον ελεύθερό μας χρόνο πιο διασκεδαστικό.

   Προφανώς, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τα laptop δεν υπήρχαν πάντα. Τα παιδιά πριν από δύο δεκαετίες έπαιζαν έξω στους δρόμους ομαδικά παιχνίδια όπως το κρυφτό, το κυνηγητό, το κουτσό και παιχνίδια με μπάλα. Μαζεύονταν στους δρόμους, στις γειτονιές και περνούσαν όλο το απόγευμά τους παίζοντας ξέγνοιαστα. Και μόλις έπεφτε ο ήλιος, όλοι γυρνούσαν στα σπίτια τους ανυπομονώντας για το ραντεβού του επόμενου απογεύματος.

 
 

    Τα παιχνίδια αυτά ήταν σαφώς πολύ διαφορετικά από τα σημερινά. Στις μέρες μας, τα παιδιά αφού τελειώσουν τα μαθήματά τους, ρίχνουν βαριεστημένα τα σώματά τους σε μια πολυθρόνα και ανοίγουν την τηλεόραση έτοιμοι να τερματίσουν το καινούργιο παιχνίδι στο play station3 ή βάζουν σε λειτουργία τον υπολογιστή περιμένοντας να φορτώσει η σελίδα του διαδικτύου στην οποία παίζεις δωρεάν packman.

    Νομίζω πως η διαφορά είναι αισθητή καθώς τα παιχνίδια αυτά μαρτυρούν την εξέλιξη της τεχνολογίας μετά από είκοσι χρόνια. Ας σκεφτούμε ποια παιχνίδια είναι καλύτερα. Με τα παλιά παιχνίδια, τα παιδιά συναντούσαν τους φίλους τους και αθλούνταν καθημερινά. Τα παιδιά διασκέδαζαν όχι επειδή περνούσαν κάποιες πίστες αλλά επειδή ήταν με τους φίλους τους.

    Για τα σημερινά παιχνίδια μόνο μειονεκτήματα μπορώ να σκεφτώ. Τα παιδιά κάθονται ώρες μπροστά σε μια οθόνη που δεν τους προσφέρει τίποτα, δεν γυμνάζονται, δεν επικοινωνούν με τον κόσμο γύρω τους και γίνονται αντικοινωνικά. Επιπλέον τα παιχνίδια αυτά προκαλούν προβλήματα όρασης, καθώς τα παιδιά εστιάζουν μπροστά σε μια οθόνη για ατελείωτες ώρες, αλλά και παχυσαρκία λόγω της ακινησίας και της κατανάλωσης διαφόρων σνακ.. Επίσης το μυαλό παύει να λειτουργεί εκτελώντας τις ίδιες κινήσεις. Οι σκηνές βίας που προβάλλονται στα ηλεκτρονικά παιχνίδια εξοικειώνουν τα παιδιά με μια σκληρή συμπεριφορά που ενσαρκώνουν και στις σχέσεις τους με τους άλλους γύρω τους.

     Φαίνεται λοιπόν, πως η τεχνολογία επηρεάζει αρνητικά την διασκέδαση των παιδιών σήμερα και πως καλύτερο θα ήταν να κρατήσουν τα ομαδικά παιχνίδια για να περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι, όμως, για τα παιδιά να παίξουν σε δρόμους που παρκάρουν και περνούν συνέχεια αυτοκίνητα και ανά πάσα ώρα και στιγμή  μπορεί οποιοσδήποτε να τους επιτεθεί; Βλέπουμε, λοιπόν, πως έχουμε πέσει στην παγίδα της ακαταμάχητης τεχνολογίας καθώς περιοριζόμαστε σε αυτόν τον τρόπο αξιοποίησης ελεύθερου χρόνου. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι ψυχαγωγίας, όπως το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων ή κάποιο χόμπι, όπως η ζωγραφική.

    Το πρώτο βήμα για να ξεφύγουμε από την ύπουλη φυλακή της τεχνολογίας είναι να καταλάβουμε πως εάν το θέλουμε μπορούμε να σπάσουμε τα κάγκελά της. Να δούμε καθαρά ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε τον έλεγχο και ότι είναι στο χέρι μας να διασκεδάζουμε σωστά. Όλα είναι μες στο μυαλό!

 

Κατερίνα Χατζηπλή Γ2



Το χόμπιτ

Ένα αναπάντεχο ταξίδι

  Το «Χόμπιτ» το έγραψε ο γνωστός συγγραφέας Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν και είναι μία εισαγωγή στον κόσμο του «άρχοντα των δαχτυλιδιών». Διαδραματίζεται, λοιπόν,  πριν από τα γεγονότα της γνωστής τριλογίας. Η ιστορία βασίζεται στη μεγαλύτερη εμπειρία της ζωής του Μπίλμπο Μπάγκινς (Μάρτιν Φίρμαν). Η ιστορία αρχίζει όταν ο Μπίλμπο κάθεται έξω από το σπίτι του, το Μπαγκ Έντ,  καπνίζοντας την πίπα του. Τότε ένας άνδρας γνωστός σε πολλούς, ο Γκάνταλφ (Ίαν Μακ Κέλεν), κατευθύνεται προς το σπίτι του ήρωα και αρχίζει να του μιλάει για δράκους, βουνά και περιπέτειες. Έτσι ο μάγος τον προσκαλεί σε μια περιπέτεια...

  Οι θαυμαστές του είδους ανυπομονούσαν καιρό τώρα όχι μόνο για τη νέα αυτή ταινία, αλλά και για τις συνέχειές της, αφού είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας του Πίτερ Τζάκσον για το Χόμπιτ. Περιλαμβάνει δύο ακόμη ταινίες: «The Hobbit: the desolation of Smaug» και «Τhe Hobbit: there and back again» που θα προβληθούν αντίστοιχα τον Δεκέμβριο του 2013 και το καλοκαίρι του 2014. Η πρώτη μεγάλη πρεμιέρα επί της μεγάλης οθόνης έγινε στις 13 Δεκεμβρίου 2012 και χιλιάδες σινεφίλ κατέκλυσαν τις αίθουσες για να μεταφερθούν στο μαγικό κόσμο των Χόμπιτ. Πλέον απομένει να κάνουμε λίγο ακόμα υπομονή για τη συνέχεια που αναμένεται εξίσου εντυπωσιακή!

Βασίλης Σαρηγεωργίου Γ1

 

 



Ένα δυνατό μυαλό στα 20 του χρόνια μπορεί να ασχολείται με τα μαθηματικά!

   «Ένα δυνατό μυαλό στα 20 του χρόνια μπορεί να ασχολείται με τα μαθηματικά, στα 30 με τη φιλοσοφία και στα 40 με την πολιτική».  Για τους 12χρονους δεν είχε πει κάτι ο Βρετανός μαθηματικός και φιλόσοφος, Μπέρτραντ Ράσελ. Κι όμως ο Δημήτρης Μελάς, ο νεαρότερος Έλληνας που διακρίθηκε ποτέ σε Βαλκανική Ολυμπιάδα Μαθηματικών, είναι μαθητής της Στ’ Δημοτικού.

  «Πήγα εκεί για να γράψω το καλύτερο και τα κατάφερα» δήλωσε ο νεαρός Δημήτρης επιστέφοντας από την Τουρκία. Μπορεί ο ίδιος να λέει «δεν περίμενα ότι θα κερδίσω», όσοι τον ξέρουν, όμως, τον θεωρούσαν φαβορί.

  Τα τελευταία χρόνια, διακρίνεται συνεχώς σε διαγωνισμούς που απευθύνονται σε μαθητές Γυμνασίου, όντας ο ίδιος μαθητής Δημοτικού. Επέστρεψε από την Αττάλεια όπου πραγματοποιήθηκε η 17η Βαλκανική Μαθηματική Ολυμπιάδα Νέων, κρατώντας το αργυρό μετάλλιο       

  Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και το επίπεδο ιδιαίτερα υψηλό. Η «συγκεκριμένη Μαθηματική Ολυμπιάδα είναι πολύ πιο δύσκολη από την πανευρωπαϊκή. Συμμετείχαν περίπου 20 χώρες, ενώ έλαβαν μέρος και Αμερικανοί μαθητές», λέει ο αντιπρόεδρος της Μαθηματικής Εταιρείας Γιάννης Τυρλής. Ο ίδιος δηλώνει εντυπωσιασμένος με την απόδοση του μικρού Δημήτρη. «Πρώτη φορά έχουμε τόσο μικρό νικητή. Συνήθως διαγωνίζονται μαθητές Γυμνασίου έως 15,5 ετών»

Για την αντιγραφή Γ.  Μανεάδης



Οι μαθητές της Πολύτροπης Αρμονίας ζωγραφίζουν για την 28η Οκτωβρίου



La Nonna

  Το έργο–θρύλος, που θεωρήθηκε ως μία από τις καλύτερες θεατρικές παραστάσεις το 1998, επέστρεψε πάλι για να μας κρατήσει ζεστή συντροφιά στις κρύες μέρες του χειμώνα. Επίκαιρο όσο ποτέ, εντυπωσίασε και εντυπωσιάζει όλο το ελληνικό κοινό. Με ενθουσίασε ιδιαίτερα όταν την παρακολουθήσαμε με το σχολείο, ενώ θα την χαρακτήριζα ως μία μη αναμενόμενη επιτυχία.

   Είναι μια μαύρη κωμωδία που προκαλεί το γέλιο πολλών, ωστόσο θα έπρεπε και να προβληματίζει. Ζούμε σε μία χώρα που πλήττεται από την οικονομική κρίση. Η ιστορία μιας αδηφάγας γιαγιάς είναι ταυτόχρονα η ιστορία ενός επικίνδυνου «όντος» που θα έφθανε να καταβροχθίσει ακόμα και τις ίδιες του τις σάρκες προκειμένου να ικανοποιήσει την ακατάσχετη βουλιμία του. Και ίσως, κατά τη γνώμη μου, κάπου στο βάθος είναι η ιστορία ενός κόσμου στον οποίο καταβροχθίζουν τα πάντα και κάποιοι εν τέλει καταβροχθίζονται…

  Όλα αυτά περιγράφονται μέσα από το έργο, αλλά με πολύ γέλιο και χαμόγελο. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε κι εμείς τα προβλήματά μας, με αισιοδοξία και χαρά. Είναι ένα σκηνικό παιχνίδι στο οποίο καλούνται να παίξουν ακόμα και οι θεατές.

  Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας συμβολίζουν τον απλό λαό, ο οποίος –αν δεν καταφέρει να καταπολεμήσει τους φόβους και τις αδυναμίες του- πάντα θα αργοπεθαίνει, θα πληγώνεται και θα εξαθλιώνεται ωσότου να μάθει από τα λάθη του. Αξιοσημείωτο είναι το φόντο της «χρεωκοπίας» αυτής. Το “tango” είναι πάντα εκεί για να μας θυμίζει πως η ζωή είναι σκοτάδι και φως, πάθος και μαγεία, μελαγχολία και απόλαυση.

  Τελικά, κατακλυσμένοι από συναισθήματα χαράς και πολλές σκέψεις, βγαίνοντας από την αίθουσα νιώθουμε σαν να έχουμε προσθέσει ένα λιθαράκι στο πνευματικό μας οικοδόμημα.

Πισιμίση Μαρία Α' Λυκείου
 

Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου

  Την περασμένη χρονιά, επισκεφθήκαμε με το σχολείο το θέατρο Rex στην Αθήνα, όπου και παρακολουθήσαμε την παράσταση «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου» της Άλκης Ζέη. Η ιστορία αυτή αποτελεί ουσιαστικά την περιγραφή της καθημερινής ζωής του Πέτρου, ενός μικρού παιδιού, την περίοδο της Κατοχής. Ο Πέτρος, λοιπόν, και η οικογένειά του είχαν μια συνηθισμένη ζωή για εκείνη την εποχή, μέχρι την εμφάνιση των Ιταλών και των Γερμανών στην Ελλάδα. Το παιδί αυτό δεν είχε γνωρίσει ποτέ τον πόλεμο˙ μόνο μέσα από βιβλία… Ώσπου έρχεται η στιγμή όπου εκείνος και η τα αγαπημένα του πρόσωπα, οι γονείς του, ο παππούς του, η μεγάλη του αδερφή, ο θείος του, οι φίλοι του, αναγκάζονται να συμβιβαστούν με τον πόλεμο και την κατοχή και να προσαρμόσουν τις ζωές τους. Ο Πέτρος, βέβαια, με την αδερφή του και τους φίλους του, εμπνευσμένος από τους αγαπημένους του ήρωες από την ελληνική επανάσταση, δεν διστάζει να πάρει μέρος στην Αντίσταση. Έτσι, ξεκινάει ένας μεγάλος περίπατος στην Αθήνα της Κατοχής, στα δύσκολα εκείνα χρόνια της πείνας, των συσσιτίων, του φόβου, των διωγμών.

   Αν και το θέμα πραγματεύεται μια εποχή όχι ιδιαίτερα μακρινή μιλά για γεγονότα που ίσως φανταζόμαστε αλλά είναι δύσκολο να καταφέρουμε να κατανοήσουμε αφού πλέον ζούμε σε μια διαφορετική εποχή. Παρόλα αυτά, οι εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών καταφέρνουν να μας μεταδώσουν εξαιρετικά τα συναισθήματα ενός δεκάχρονου αγοριού εκείνη την εποχή, ενώ μας μεταφέρουν με ένα μαγευτικό τρόπο στο χρόνο και στον τόπο που διαδραματίζονται τα γεγονότα. Επίσης, οι εφευρετικοί διάλογοι  δεν είχαν ιδιαίτερη διαφορά με αυτούς στο βιβλίο, όμως η ανθρώπινη πνοή που τους έδιναν οι ηθοποιοί χάριζε μια άλλη υπόσταση. Ακόμη, ενώ το έργο έχει ένα κάπως θλιβερό θα έλεγα θέμα υπήρχαν και αρκετές κωμικές στιγμές. Οι ηθοποιοί φρόντιζαν να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα κάνοντας πως σκοντάφτουν λόγω ενός μικρού, ανίδεου ταραξία που όπως ισχυρίζονταν, κάθε φορά που περνούσαν από μπροστά του τους έβαζε τρικλοποδιά. Επιπλέον, το ενδιαφέρον ανανεωνόταν με την παράθεση στιγμών δράσης και σασπένς όπου φρόντιζαν για τη δημιουργία αγωνίας για την εξέλιξη της υπόθεσης. Τα σκηνικά ήταν κάπως απλά. Όμως είχαν στηθεί με τέτοιο τρόπο που μπορούσαμε να αλλάξουμε σκηνή απλώς μεταφερόμενοι από τη μία προς την άλλη γωνία της σκηνής. Η σκηνοθεσία ήταν επίσης εξαιρετική, καθώς ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε έξυπνα το μεγάλο χώρο που του αναλογούσε. Πιο συγκεκριμένα, οι ηθοποιοί έμπαιναν και έβγαιναν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στη σκηνή, εκπλήσσοντας το κοινό και κρατώντας το σε επιφυλακή. Παρότι επρόκειτο για ένα μεγάλο έργο τα γεγονότα εκτυλίσσονταν γρήγορα προκειμένου να μην προκαλούν ανία, αλλά και να μην μπερδεύουν τους θεατές. Σ’ αυτό συντέλεσε και το γεγονός πως όταν αλλάζαμε ημερομηνία ο Πέτρος φρόντιζε να το γράφει σε έναν μαυροπίνακα, ενώ κάποιες φορές έβγαινε μόνος του για λίγο στη σκηνή για να μας εξηγήσει κάποια γεγονότα που ίσως χρειάστηκε να μην αναφερθούν αναλυτικά ή για να πει τα συναισθήματά του. Το τέλος του έργου ήταν εν μέρει θλιβερό καθώς έχουμε το θάνατο της Δροσούλας και του φίλου του Πέτρου, κάτι που προκάλεσε συγκίνηση σους θεατές, μικρούς και μεγάλους. Παρόλα αυτά, σε κάθε «σοβαρή» σκηνή ευτυχώς υπήρχε στην πίσω σειρά ένα κινούμενο ερωτηματολόγιο που με τις αθώες παιδικές ερωτήσεις του μας έκανε να χαμογελάμε.

   Προσωπικά, πιστεύουμε πως πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο που, όπως θα συμπεράνατε και οι ίδιοι από τα παραπάνω, είναι και μια αξιόλογη μεταφορά στο θέατρο. Είναι φανερό σε όσους έχουν διαβάσει και το βιβλίο πως δεν γίνονται παραλείψεις από το βιβλίο. Επίσης, οι ηθοποιοί δείχνουν και οι ίδιοι πως περνούν ωραία και είναι μια παρέα, ενώ τα χαμόγελα στα πρόσωπά τους έδειχναν πως ήταν ικανοποιημένοι και μόνο που έβλεπαν χαρούμενα τα πρόσωπα των θεατών. Οι θεατές, όπως φάνηκε και στο τέλος της παράστασης, απόλαυσαν το έργο καθώς χειροκροτούσαν για αρκετή ώρα τους ηθοποιούς. 

Γιαννακοπούλου Μελίνα Α' Λυκείου

Τζαβάρα Αιμιλία Α' Λυκείου