Οι αξίες του σύγχρονου πολιτισμού αμφισβητούνται τόσο από τους επιστήμονες όσο και από τους πολίτες του κόσμου. Και διαπιστώνουμε πως ο σύγχρονος άνθρωπος ενώ έχει πρόσβαση σε πολλά περισσότερα υλικά αγαθά από τους προγενέστερούς του, δεν είναι ευτυχής.
Ίσως μάλιστα η υπερκαταναλωτική συμπεριφορά του η οποία εντείνεται συνεχώς, η υπερεργασία που τον χαρακτηρίζει και η χρήση αθέμιτων μέσων για την επίτευξη των στόχων του, τον έχουν ζημιώσει ηθικά. Η ανάλογη πρακτική σε επίπεδο κρατών, έχει οδηγήσει σε πολεμικές συρράξεις με καταστροφικά αποτελέσματα.
Ένας παράγοντας που φαίνεται να σηματοδοτεί το σύγχρονο πολιτισμό και να τον διαφοροποιεί απ’ τους πολιτισμούς άλλων ιστορικών εποχών, είναι αναμφισβήτητα η τεχνολογική πρόοδος. Αυτή είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας μας και έχει πολύτιμη προσφορά σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Ο σύγχρονος άνθρωπος ,οδηγούμενος από την ανάγκη, εξελίχθηκε με επιτυχία και απεκόμισε τεράστια οφέλη.
Ταυτόχρονα όμως είναι φανερό ότι όλη αυτή η πρόοδος προκάλεσε και ζημίες. Και το πρόβλημά μας σήμερα, τίθεται ακριβώς στο να διακρίνουμε και να διαφυλάξουμε τις θετικές συνέπειες της τεχνολογίας και να περιορίσουμε κατά το μέγιστο δυνατό τις αρνητικές. Γιατί βέβαια ούτε η άρνηση της τεχνολογίας ούτε η παθητική αποδοχή της αποτελούν λύσεις!
Συχνά ακούμε ότι «οι μηχανές» ευθύνονται για το σημερινό αδιέξοδο που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα. Όμως οι ίδιες οι μηχανές είναι τα μέσα και δεν έχουν βούληση, μ’ άλλα λόγια ο ίδιος ο άνθρωπος ρυθμίζει την ορθή χρήση και τη χρησιμότητά τους. Άρα εμείς αποτελούμε τη λύση στο πρόβλημα.
Παρατηρώντας τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας για τη ικανοποίηση κυρίως υλιστικών αναγκών, και πολύ συχνά ενάντια στο πνεύμα του ανθρώπου, πολλοί επιστήμονες και πνευματικοί άνθρωποι, συμφωνούν πως πρέπει ν’ αναθεωρήσουμε τις βασικές μας αξίες και να σταθμίσουμε με προσοχή τι είναι αυτό που θα μας ωφελήσει ως ανθρωπότητα μακροπρόθεσμα. Αυτό σημαίνει πρακτικά να προτάξουμε τις ανθρωπιστικές αξίες έναντι των υλιστικών. Για παράδειγμα την ατομική ελευθερία και τον αλληλοσεβασμό ως πρώτιστο κοινωνικό μέλημα, έναντι του εύκολου κέρδους που εκμεταλλεύεται και στερεί από τους ανθρώπους τα προαναφερόμενα. Και πιο πρακτικά ακόμα οι κοινωνικοί θεσμοί να περιφρουρούν τα δικαιώματα αυτά σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως το σχολείο, την εργασία, την οικογένεια, τη διεθνή κοινότητα., και οι παραβάτες να τιμωρούνται υποδειγματικά.
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο υπεισέρχεται η σπουδαιότητα της ανθρωπιστικής παιδείας με στόχο την ανάπτυξη της αλληλεγγύης μεταξύ ανθρώπων και λαών και σαν συνέπεια τη μεταστροφή της παγκόσμιας πολιτικής διακυβέρνησης προς αυτή την κατεύθυνση. Πιο συγκεκριμένα με την ανθρωπιστική παιδεία και μέσω της εκπαίδευσης θα διδαχθεί ο άνθρωπος και πολίτης του κόσμου, πως κανένα μέσο ή εργαλείο δεν αξίζει περισσότερο από τον ίδιο, και προορισμός τους είναι να τον εξυπηρετούν και σε καμιά περίπτωση να τον υποδουλώνουν. Ταυτόχρονα μέσα από κοινές δραστηριότητες που προάγουν τον σεβασμό, την ευαισθησία, την πνευματική ελευθερία θα αποκομίσει θετική εμπειρία ζωής και θ’ απαλλαγεί από φόβους, στερεότυπα και προκαταλήψεις για τους άλλους ανθρώπους.
Αν και η επιστημονική κοινότητα συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση, τότε θα διαπιστώσουμε δραστική μείωση των οικονομικών, εθνικών και πολιτικών σκοπιμοτήτων που ταλανίζουν την ανθρωπότητα για αιώνες και αιώνες. Μ’ άλλα λόγια να προτάξουν και οι επιστήμονες το κοινό συμφέρον των πολιτών του κόσμου, έναντι του ισοπεδωτικού χρηματικού κέρδους και της απεχθούς εκμετάλλευσης.
Τέλος όλα τα παραπάνω δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν και να επισφραγιστούν χωρίς την πολιτική βούληση των κρατών της γης. Η δύναμη της πολιτικής εξουσίας είναι τεράστια και ασκεί τρομερή επίδραση σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει η πολιτική να λειτουργεί ως «ασπίδα» του ανθρώπου μέσω της ενίσχυσης του δημοκρατικού πολιτεύματος και της ορθής λειτουργίας των κοινωνικών θεσμών. Οι θεσμοί και οι νόμοι χρειάζεται να αποτελούν εμπόδιο στην επιθυμία όσων θέλουν να χρησιμοποιήσουν χωρίς έλεγχο την τεχνολογία και τα επιτεύγματά της για ιδιωτικό τους όφελος.
Το άγχος που προκαλεί η επίλυση ενός μαθηματικού προβλήματος μπορεί να διεγείρει τον εγκέφαλο ακριβώς στο σημείο που τον διεγείρει ένα ερέθισμα που προκαλεί πόνο, σύμφωνα με δύο νέες επιστημονικές μελέτες που έκαναν ειδικοί από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
Ετσι, οι επιστήμονες κατέληξαν για ποιον λόγο όταν πρόκειται να επιλύσει κάποιος μαθηματικές ασκήσεις εμφανίζει υπερένταση, στρες και τελικά πονοκέφαλο.
Χρησιμοποιώντας ειδικές τομογραφίες, οι ειδικοί κατάφεραν να καθορίσουν τις περιοχές του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται όταν κάποιος έχει έντονο στρες επειδή πρόκειται να επιλύσει μία άσκηση μαθηματικών. Οι περιοχές αυτές είναι οι ίδιες με αυτές που ενεργοποιούν την απειλή για σωματική βία.
«Για όσους έχουν στρες με τα μαθηματικά, η αναμονή επίλυσης μιας άσκησης ενεργοποιεί τα ίδια κέντρα του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται όταν προκαλείται σωματικός πόνος, όπως για παράδειγμα ένα κάψιμο στο χέρι», εξηγεί η Σιαν Μπέιλοκ, καθηγήτρια Ψυχολογίας και ειδική στο στρες που προκαλούν τα μαθηματικά, από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο.
Στο πλαίσιο της έρευνας οι επιστήμονες μελέτησαν 14 ενηλίκους που φερόταν ότι έχουν άγχος των μαθηματικών, όπως φάνηκε μέσα από τις μαρτυρίες τους και από ένα τεστ στο οποίο υποβλήθηκαν. Ολοι τους γενικά δεν ήταν άτομα που είχαν ιδιαίτερο στρες στην καθημερινότητά τους.
Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν την ειδική εξέταση της Λειτουργικής Μαγνητικής Απεικόνισης Εγκεφάλου (fMRI), η οποία χρησιμοποιείται τόσο για έρευνες σχετικά με τις λειτουργίες του εγκεφάλου όσο και ως μέθοδος απεικόνισης για τους εγκεφάλους ασθενών ή ατόμων με ψυχικές διαταραχές.
Οι μαγνητικές τομογραφίες επιβεβαίωσαν τις αρχικές υποψίες των ειδικών: η προετοιμασία για την επίλυση μιας μαθηματικής άσκησης για κάποιους ανθρώπους είναι τόσο επώδυνη όσο και ο φυσικός πόνος, καθώς στην εξέταση φάνηκαν καθαρά ποια σημεία ενεργοποιούνται.
Πριν από 15 χρόνια (12 Οκτωβρίου το
1999) ολόκληρος ο κόσμος του μπάσκετ θρήνησε για το θάνατο ενός από τους
κορυφαίους του παίκτες. Ο λόγος για έναν άνθρωπο, ο οποίος συνέβαλε στην
πανδαισία της καλαθοσφαίρισης, τον WiltChamberlain.
Ο Wilt Chamberlain ήταν ένας παίκτης
μπροστά από την εποχή του. Ένας παίκτης ο οποίος εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί
ο πρώτος “σταρ” στην ιστορία του ΝΒΑ, κυρίως για έναν λόγο: Όλοι, μα ΟΛΟΙ,
είχαν κάτι να πουν για αυτόν. Είτε καλό, είτε κακό.
Με λίγα λόγια, δεν άφηνε κανέναν
αδιάφορο. Κι αυτό από μόνο του κάτι λέει. Όπως και το γεγονός ότι κατά την
διάρκεια της καριέρας του η λίγκα χρειάστηκε να αλλάξει έναν σωρό κανονισμούς
προκειμένου να τον… περιορίσει, αφού σκόραρε σε ρυθμούς πολυβόλου.
Λίγα λόγια για την ιστορία του
Ο WiltChamberlainήρθε
στη ζωή πριν από 78 χρόνια, το καλοκαίρι του 1936 στις 21 Αυγούστου. Ήταν ένα
από τα 9 παιδιά του WillianChamberlain
και της OliviaRuthJohnson. Από μικρή ηλικία έδειχνε κάτι το
ιδιαίτερο, πάντα ξεχώριζε από τα υπόλοιπα αδέλφια του.
Αρχικά λοιπόν προτίμησε να ασχοληθεί με
τον στίβο. Λογικό όμως ήταν ότι κάποια στιγμή θα κατέληγε στο μπάσκετ, αν
σκεφτεί κανείς ότι μπαίνοντας στο Γυμνάσιο είχε ήδη ύψος 2,10 μέτρα. Φοίτησε
στο Γυμνάσιο του Overbook,
εκεί όπυ διέλυσε τα π΄΄αντα στο πέρασμά του, κατακτώντας δύο Γυμνασιακά
Πρωταθλήματα σε τρία χρόνια και οδηγώντας την ομάδα του σε ρεκόρ 56 νίκες και
μόλις 3 ήττες!
Επόμενος σταθμός του ˝BigDipper˝(όπως τον αποκαλούσαν οι οπαδοί του)
ήταν το κολεγιακό μπάσκετ, με πάνω από 200 κολέγια να του κάνουν πρόταση, κάτι
το οποίο σπανίζει στις μέρες μας. Τελικά επέλεξε το κολέγιο του Kansas και θα φρόντιζε από την αρχή να κάνει
θόρυβο, αφού έπειτα από έναν χρόνο αναμονής, καθώς το έτος 1955 οι freshmen, δηλαδή οι πρωτοετείς φοιτητές, δεν
έιχαν το δικαίωμα συμμετοχής σε αγώνες. Μόλις στο ντεμπούτο του με την ομάδα
του Kansas
σημείωσε 52 πόντους και πήρε 31 ριμπάουντ.
Όπως αποδείχτηκε, όμως, ο Chamberlain δε θα τελείωνε τις σπουδές του. Ο
κυριότερος λόγος για αυτή του την απόφαση ήταν ότι είχε βαρεθεί να βλέπει τους
αντιπάλους του να παίζουν ˝βρώμικα˝, χτυπώντας τον συνεχώς και κάνοντας...
καθυστερήσεις στην επίθεση, αφού τότε δεν υπήρχε ακόμα το λεγόμενο
εικοσιτετράρι. Το αποτέλεσμα; Να αποφασίσει να παίξει για ένα χρόνο στους HarlemGlobetrotters έναντι του ποσού-ρεκόρ για εκείνη την
εποχή των 50.000 δολαρίων. Ένα χρόνο αργότερα, έχοντας πλέον συμπληρώσει το
εικοστό τρίτο έτος της ηλικίας θα γινόταν ντραφτ από τους PhiladelphiaWarriors. Το NBA τον περίμενε.
Ο πρώτος πραγματικός σταρ αλλά..
Από την ρούκι χρονιά του (1959/60) ο Chamberlain θα έδειχνε ότι ήταν από… άλλο
ανέκδοτο, κλείνοντας την σεζόν έχοντας 37.6 πόντους και 27 ριμπάουντ μέσο όρο
(!) κερδίζοντας το βραβείο του “Ρούκι της χρονιάς”, αλλά και αυτό του MVP της κανονικής Περιόδου! Αυτή βέβαια
αποδείχτηκε πως ήταν μόνο η αρχή για τον δυναμικό Chamberlain, ο οποίος έσπαγε το ένα ρεκόρ μετά το
άλλο στο σκοράρισμα και στα ριμπάουντ!
Αποκορύφωμα βέβαια ήταν η σεζόν
1961/62, όταν έκλεισε την χρονιά έχοντας 50.4 πόντους και 25.7 ριμπάουντ μέσο
όρο! Πρόκειται φυσικά για την ίδια σεζόν που σημείωσε 100 πόντους σε έναν αγώνα
(κόντρα στους Knicks
στις 2 Μαρτίου 1962)! Ο κόσμος πλήρωνε εισιτήριο μόνο και μόνο για να τον δει
και λίγο-πολύ όλοι ήξεραν το όνομά του! Ήξεραν βέβαια και κάτι άλλο: Όσο καλός
και αν ήταν, δεν ήταν καλύτερος του BillRussell!
Ο Μύθος των Celtics φαινόταν να έχει πάντα τον τρόπο του
να περιορίζει τον Chamberlain
στους μεγάλους αγώνες. Και όπου “μεγάλους αγώνες” η απάντηση είναι φυσικά τα
παιχνίδια των πλέι-οφ, που συνήθως έβρισκαν τον Russell και τους Celtics νικητές και τον Chamberlain και τις ομάδες του (Warriors στην αρχή και Sixers στην συνέχεια) ηττημένους. Κάπως έτσι,
στις πρώτες εφτά σεζόν του στο ΝΒΑ ο Wilt δεν είχε κατακτήσει κάποιο Πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα να του
κολλήσει ο χαρακτηρισμός του… “Loser”.
Σύντομα, πάντως, τα δεδομένα θα άλλαζαν.
Όταν ανακάλυψε το μυστικό της επιτυχίας
Την 8η σεζόν του στο ΝΒΑ (1967/68),
όντας πλέον παίκτης των Sixers,
ο Chamberlain
θα καταλάβαινε πλέον τί του έλειπε τόσα χρόνια: Εμπιστοσύνη στους συμπαίκτες
του. Έπειτα από μία 7ετία που είχε σταθερά πάνω από 30 πόντους μέσο όρο, ο Chamberlain αποφάσισε να γίνει πιο ομαδικός,
κλείνοντας την χρονιά με 24.1 πόντους (μέχρι τότε ο χαμηλότερος της καριέρας
του), 24.2 ριμπάουντ και 7.8 ασίστ! Αποτέλεσμα; Οι Sixers να κατακτήσουν το Πρωτάθλημα,
αποκλείοντας τους Celtics
στους Τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας, ενώ στους Τελικούς του ΝΒΑ
επιβλήθηκαν με 4-2 της προηγούμενης ομάδας του Chamberlain, των SanFranciscoWarriors.
Την επόμενη σεζόν (1967/68), πάντως, ο Chamberlain θα έβλεπε εκ νέου την πλάτη του Russell και των Celtics, με τον κόσμο πλέον να τον κατηγορεί
ότι ήταν… υπερβολικά ομαδικός! Ο λόγος; Ο Chamberlain είχε θέσει ως στόχο να αναδειχθεί
πρώτος στις ασίστ στο ΝΒΑ, κάτι που τελικά το κατάφερε, κλείνοντας την σεζόν με
702 ασίστ (8.6 μέσο όρο).
Κατά πολλούς, όμως, είχε επικεντρωθεί
τόσο πολύ σε αυτό τον στόχο που στο τέλος έκανε… κακό στην ομάδα του, αφού
πολλές φορές ήταν… φάτσα με το καλάθι και προτιμούσε να πασάρει σε κάποιον
συμπαίκτη του! Κοινώς, πολύ απλά, ό,τι κι αν έκανε ο Chamberlain πάντα κάποιος είχε κάτι αρνητικό να
πει για αυτόν. Κάπως έτσι, μετά το τέλος της σεζόν οι Sixers αποφάσισαν να τον παραχωρήσουν με
ανταλλαγή στους Lakers.
Το τελευταίο κεφάλαιο της μπασκετικής του καριέρας ετοιμαζόταν να ξεκινήσει.
Γράφοντας ιστορία
Στο Los Angeles o Chamberlain θαέβρισκετους Jerry West και Elgin Baylor, φτιάχνονταςμίατρομερήτριάδα. Στις πέντε σεζόν που έμεινε στους Lakers, o θηριώδης σέντερ οδήγησε την ομάδα σε
τέσσερις τελικούς του ΝΒΑ (1969, 1970, 1972, 1973) και ένα Πρωτάθλημα (1972).
Πλέον βέβαια δεν ήταν η γνωστή… καλαθομηχανή, προτιμώντας να εστιάσει στην
άμυνα και τα ριμπάουντ. Και δικαιώθηκε για αυτή του την επιλογή, ειδικά την
σεζόν 1971/72, όταν οι Lakers
έκλεισαν την χρονιά με ρεκόρ 69-13, καταφέρνοντας μάλιστα κάποια στιγμή να
τρέξουν ένα σερί 33 συνεχόμενων νικών, επίδοση που ακόμα δεν έχει καταρριφθεί!
Κατά πολλούς, η ομάδα των Lakers της σεζόν 1971/72 ήταν μία από τις
καλύτερες όλων των εποχών. Και στο κέντρο αυτής ήταν ο σπουδαίος WiltChamberlain, ο οποίος έναν χρόνο αργότερα (1973)
θα σταματούσε το μπάσκετ σχεδόν με το… ζόρι, αφού ήρθε σε διαφωνία με την
διοίκηση των Lakers,
αποφασίζοντας να παίξει στο Πρωτάθλημα του ABA με τους SanDiegoConquistadors. Οι “Λιμνάνθρωποι”, όμως, κυνήγησαν το
θέμα δικαστικά, κερδίζοντας την υπόθεση, με τον βετεράνο πλέον σέντερ να
αναγκάζεται τελικά να εγκαταλείψει την ενεργό δράση. Ίσως ήταν γραφτό να
σταματήσει την καριέρα του με τόσο περίεργο τρόπο.
Κι έτσι απλά – και παρά τις συνεχόμενες
φήμες περί επιστροφής του στα παρκέ ακόμα και όταν είχε πατήσει τα 50 του
χρόνια! – ο Chamberlain
αποσύρθηκε από το προσκήνιο, βάζοντας τέλος σε μία σπουδαία καριέρα που
περιελάμβανε 31.419 πόντους (30.1 μέσο όρο), 4 ΒΡΑΒΕΙΑ MVP κανονικής περιόδου, 2 Πρωταθλήματα, 1
βραβείο MVP
των Τελικών του ΝΒΑ, 13 συμμετοχές σε AllStarGame, 7 παρουσίες στην καλύτερη πεντάδα της
λίγκας και αμέτρητα ρεκόρ. Πολλά χρόνια αργότερα, στις 12 Οκτωβρίου 1999 θα
έχανε τη ζωή του από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 63 ετών.
Κατά πολλούς, ο Chamberlain έγινε τόσο καλός όσο ήθελε ο ίδιος να
γίνει. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Και για αυτό ακριβώς τον
κατηγορούν: Επειδή, αν το ήθελε, θα μπορούσε να θεωρείται αυτή τη στιγμή ο
καλύτερος παίκτης όλων των εποχών. Ακόμα κι έτσι, βέβαια, παραμένει ένας από
τους καλύτερους παίκτες στην Ιστορία του ΝΒΑ. Καθόλου άσχημα θα μπορούσε να πει
κάποιος...
Τα ρεκόρ του
Το να προσπαθήσει κάποιος να αναφέρει
τα ρεκόρ του “WiltTheStilt” ένα προς ένα
είναι σχεδόν αδύνατο, αφού κατέχει 72 ρεκόρ τα οποία ακόμα δεν έχουν
καταρριφθεί. Αυτά που ακολουθούν ωστόσο είναι και αυτά που εκτός συγκλονιστικού
απροόπτου δεν θα καταργηθούν ποτέ:
·Περισσότεροι πόντοι σε ένα παιχνίδι:
100 κόντρα στους Knicks.
Το παιχνίδι που τον έκανε θρύλο διεξήχθη στις 2 Μαρτίου 1962, με τον θηριώδη
σέντερ να σταματάει στους 100 πόντους! Δύσκολα θα καταρριφθεί στο μέλλον.
·Περισσότερα ριμπάουντ σε ένα παιχνίδι:
55 κόντρα στους Celtics
σε έναν αγώνα στις 24 Νοεμβρίου 1960. Τα κατάφερε κόντραστον BillRussell, κάτι που δίνει ακόμα μεγαλύτερη αξία
στο επίτευγμά του.
·Ποσοστό στα σουτ εντός πεδιάς σε μία
σεζόν: 72.7% με τους Lakers
την περίοδο 1972/73, την τελευταία του στο πρωτάθλημα.
·Υψηλότερος μέσος όρος πόντων σε μία
σεζόν: 50.36 πόντοι την σεζόν 1961/62. Ο Chamberlain είναι ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία
του ΝΒΑ που έχει ξεπεράσει τους 40 και τους 50 πόντους μέσο όρο σε μία σεζόν,
αφού είχε 44.8 πόντους την περίοδο 1962/63. Είναι επίσης ο μοναδικός παίκτης
που έχει σημειώσει περισσότερους από 4.000 πόντους σε μία σεζόν, έχοντας 4.029
πόντους την σεζόν 1961/62.
·Υψηλότερος μέσος όρος ριμπάουντ σε μία
σεζόν: 27.2 ριμπάουντ μέσο όρο την σεζόν 1960/61. Ο Chamberlain είχε +20 ριμπάουντ μέσο όρο σε 10
διαφορετικές σεζόν!
·Μέσος όρος χρόνου συμμετοχής σε μία
σεζόν: 48.5 λεπτά μέσο όρο την σεζόν 1961/62! Δεν είναι στατιστικό λάθος! Ενώ
ένας αγώνας κρατάει 48 λεπτά ο Chamberlain
κατάφερε να βρίσκεται στο παρκέ ακόμα περισσότερο εκείνη την σεζόν! Σε αυτό
βοήθησε σίγουρα και το γεγονός ότι ποτέ στην καριέρα του δεν έχει αποβληθεί με
έξι φάουλ αν και αγωνίστηκε σε 1045 παιχνίδια στην κανονική περίοδο και σε άλλα
160 στα πλέι-οφ!
·Ψηλότερος παίκτης που έχει αναδειχθεί
πρώτος στις ασίστ στο ΝΒΑ: Την σεζόν 1967/68 μοίρασε συνολικά 702 ασίστ (8.6
μέσο όρο), τις περισσότερες από κάθε άλλον. Στον μέσο όρο ασίστ πάντως ήταν
δεύτερος πίσω από τον OscarRobertson.
·Πρώτος ριμπάουντερ στην ιστορία του
ΝΒΑ: Έχοντας μαζέψει συνολικά 23.924 ριμπάουντ στην καριέρα του μοιάζει σχεδόν
αδύνατο να τον ξεπεράσει κάποιος. Όπως φυσικά είναι αδύνατο να ξεπεράσει
κάποιος και τον μέσο όρο καριέρας του στα ριμπάουντ με 22.9.
·Ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία του
ΝΒΑ που έχει πετύχει doubletriple-double: Άλλο ένα απίστευτο στατιστικό. Double-tripledouble πετυχαίνει ένας παίκτης όταν έχει +20
σε τρεις διαφορετικές στατιστικές κατηγορίες. Το κατάφερε και αυτό όταν σε έναν
αγώνα κόντρα στους Pistons
στις 2 Φεβρουαρίου 1968 όταν είχε 22 πόντους, 25 ριμπάουντ και 21 ασίστ!
·Ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία του
ΝΒΑ που έχει πετύχει quadrupledouble-double: Τι σημαίνει αυτό; Ότι τελείωσε έναν
αγώνα έχοντας +40 σε δύο στατιστικές κατηγορίες (πόντοι, ριμπάουντ ή ασίστ). Το
γεγονός γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακό αν σκεφτεί κάποιος
ότι ο Chamberlain
έχει καταφέρει κάτι τέτοιο πέντε φορές στην καριέρα του, έχοντας +40 πόντους
και +40 ριμπάουντ!
Η
χαρακτηριστική ανάμνηση του Άγιου Βασίλη δεν παραλείπεται ούτε από τον εορτασμό
της Πρωτοχρονιάς αλλά ούτε και των Χριστουγέννων! Σε όλους μας, Χριστιανούς ή
όχι, το όνομα αλλά και η εμφάνιση του είναι λίγο πολύ, γνωστή. Γενικά, ο Άγιος
Βασίλης αποτελεί μέχρι και τις μέρες μας μια διεθνή λαογραφική μορφή, η οποία
όπως είναι ευρύτερα γνωστό, διανέμει δώρα σε παιδιά, τα οποία υπήρξαν “καλά”
(δηλαδή έκαναν καλές πράξεις) κατά την διάρκεια του χρόνου! Ως προς την
εμφάνιση του, τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν ξεχωριστό και εύκολα
αναγνωρίσιμο, είναι η λευκή του γενειάδα, τα γυαλιά του, το πάντοτε γελαστό
χαμόγελο του, η μεγάλη του κοιλιά και η πλατιά του καφέ ζώνη την περιζώνει, ενώ,
παράλληλα δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την παραδοσιακή του κόκκινη στολή,
η οποία αποτελεί και το κύριο ζήτημα του άρθρου μου. Πώς προέκυψε το κόκκινο της χρώμα; Πως παρουσιαζόταν παλαιότερα ο Άγιος Βασίλης;
Λίγα λόγια για την
Coca Cola :
Η Coca Cola αποτελεί
ένα από τα αγαπημένα αναψυκτικά, το οποίο συνοδεύεται σχεδόν με τα πάντα. Εφευρέθηκε
στις 8 Μαΐου του 1886 από τον Τζον Στιθ Πέμπερτον. Αρχικά προοριζόταν ως
φάρμακο. Έτσι, έχοντας αρχικά την ιδέα για την δημιουργία ενός ηρεμιστικού
φάρμακου, με θεραπευτικές ιδιότητες, που θα απάλλασσε τον κόσμο από τον πόνο ,
ο Πέμπερτον ξεκίνησε να αναζητήσει στα λιμάνια της Τζώρτζια, το ιδανικό μείγμα
φρέσκων μπαχαρικών από όλο τον κόσμο. Τελικά , το Μάιο του '86, μέσα στο
εργαστήριο του, δημιουργήθηκε η πρώτη σταγόνα του πιο δημοφιλούς προϊόντος στον
κόσμο,.. της Coca Cola. Η προσθήκη ανθρακούχου νερού και μιας μικρής ποσότητας κοκαΐνης,
ήταν αρκετά, για να δημιουργηθεί ένα αναψυκτικό που θα τάραζε τα νερά ολόκληρης
της ανθρωπότητας! Πλέον χρησιμοποιούνται άλλα υλικά, εκτός του ανθρακικό, το
οποίο παραμένει. Μάλιστα, η Coca Cola έχει πωλήσεις σε διάφορα καταστήματα,
εστιατόρια, περίπτερα και αυτόματες μηχανές , σε περισσότερες από 200 χώρες!
Σημαντικό να αναφερθεί ότι πράσινη Coca Cola δεν υπήρχε ποτέ! Απλά, κάποια
στιγμή αυτό είχε κυκλοφορήσει ως φήμη. Αντίθετα, πράσινο ήταν το χρώμα του
μπουκαλιού της. Παρόλα αυτά, πως συσχετίζεται η Coca Cola με τον Άγιο Βασίλη
(Santa Claus) ;
John Pemberton
Η προώθηση της Coca
Cola :
Η εταιρία Coca Cola, άρχισε να προωθεί το προϊόν της, μέσω διαφημίσεων με κύριο εκπρόσωπο της, τον
Άγιο Βασίλη, προκειμένου να ταιριάξει στο χριστουγεννιάτικο κλίμα και να
ελκύσει περισσότερους αγοραστές αλλά και λάτρες του Αγίου. Η μορφή του
χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά την δεκαετία του ’30. Μάλιστα, υπάρχει ολόκληρη γκαλερί
φωτογραφιών στις οποίες απεικονίζεται ο Άγιος Βασίλης (Santa Claus) , να
λανσάρει την Coca Cola, τη στιγμή που επισκέπτεται σπίτια παιδιών, ανήμερα την
ημέρα των Χριστουγέννων, κάνοντας ένα διάλειμμα.
Ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα
:
Η κόκκινη στολή του
Αγίου Βασίλη είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα. Κάποιοι, υποστηρίζουν ότι η Coca Cola
, είχε μεγάλη και σημαντική επίδραση στην μορφή της στολής του Αγίου Βασίλη. Ωστόσο, κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι η κόκκινη χαρακτηριστική στολή του, υπήρχε από
παλιά, πριν από την εμπλοκή της Coca Cola. Παρόλα αυτά, πριν από πολλά χρόνια
, ο Άγιος Βασίλης απεικονιζόταν με στολές διαφόρων χρωμάτων. Ορισμένα από αυτά
ήταν, το πράσινο, το μπλε, το καφέ, ακόμα και το μωβ. Βέβαια, υπάρχουν και
πηγές, σύμφωνα με τις οποίες ο Άγιος ήταν ακόμα ντυμένος και με μια πολύχρωμη
στολή. Όσον αφορά λοιπόν, την πρώτη άποψη, όπως μπορεί ο καθένας να διακρίνει,
τα χρώματα της στολής του, ταιριάζουν με τα χρώματα της εταιρίας Coca Cola
(κόκκινο, άσπρο). Η αλλαγή των χρωμάτων της έγινε από τον Χάντον Σάντμπλόμ, ο
οποίος κατάφερε να ανταποκριθεί στην επιθυμία της εταιρίας , κάνοντας όχι μόνο
το προϊόν της , αλλά και τον Άγιο (ως προς την μορφή του) ευρύτερα γνωστό! Αντιθέτως
, όσον αφορά την δεύτερη αντίληψη, κάποιοι πιστεύουν ότι η κόκκινη στολή του
υπήρχε από παλιά, όπως άλλωστε φανερώνει το ποίημα “A Visit from St. Nicholas”,
και αρκετά βίντεο με αυτόν.
Η ιστορία του Αγίου
Βασίλη για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς :
Η ιστορία του
χαμογελαστού και καλόκαρδου, πολυαγαπημένου Αγίου των παιδιών, αρχίζει τον 4ο
αιώνα, μόνο που το όνομά του είναι Βασίλειος Καισαρείας, γνωστότερος ως Μέγας
Βασίλειος ή πιο απλά Άγιος Βασίλειος. Ο Άγιος Βασίλειος λοιπόν, γεννήθηκε το
330, στην Νεοκαισάρεια του Πόντου και όχι της Καππαδοκίας όπως συνηθίζεται να
ακούγεται αρκετές φορές, πράγμα που δεν αληθεύει. Ο Άγιος μεγάλωσε από ευγενείς
και βαθιά θρησκευόμενους Ορθόδοξους Χριστιανούς γονείς. Έτσι , διδάχτηκε και
αγάπησε τον Χριστό από μικρή ηλικία. Στην οικογένεια του εκτός από εκείνον
υπήρχαν και άλλα οχτώ παιδιά, μεταξύ αυτών, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσης και η Μακρίνα
(Οσία Μακρίνα). Η μητέρα του Εμμελεία , ήταν απόγονος Ρωμαϊκής οικογένειας, με
καταγωγή από την Καππαδοκία, της οποίας ο πατέρας είχε πεθάνει ως Χριστιανός
μάρτυρας. Από την άλλη πλευρά ο πατέρας του, συνονόματος του, Βασίλειος δηλαδή,
ήταν καθηγητής ρητορικής στην Καισάρεια. Μάλιστα, εκείνος ήταν που του δίδαξε
τα πρώτα του γράμματα. Μεγαλώνοντας λοιπόν, ο Βασίλειος αποφάσισε να σπουδάσει
αρχαία ελληνική παιδεία. Ωστόσο οι σπουδές του δεν περιορίστηκαν μόνο στην
αρχαία ελληνική, αλλά επεκτάθηκαν επίσης στην γεωμετρία, στην αστρονομία, στην
ιατρική, στην ρητορική ακόμα και στην φιλοσοφία! Συνολικά οι παραπάνω επιστήμες,
διήρκησαν μόνο τεσσεράμισι χρόνια! Κατά την διάρκεια αυτών των σπουδών, ο Άγιος
Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ως φοιτητές, ανέπτυξαν στενούς φιλικούς
δεσμούς.Αξιοσημείωτο
το γεγονός , ότι το ίδιο διάστημα ο Βασίλειος είχε ξεκινήσει ασκητική ζωή και
μαζί με τον Γρηγόριο τον πρώτο ίδρυσαν φοιτητικό χριστιανικό σύλλογο. Μετά το
τέλος των σπουδών του (356), επέστρεψε στην πατρίδα του, την Καισάρεια, όπου
και συνέχισε το επάγγελμα του πατέρα του αλλά και του δικανικού ρήτορος, ανάλογο του σημερινού δικηγορικού, πράγμα που τον έκανε αρκετά γνωστό σε όλη
την περιοχή! Δυο χρόνια μετά έπειτα από παρότρυνση της αδερφής του, Μακρίνας,
βαφτίστηκε Χριστιανός, ενώ παράλληλα παραιτήθηκε από την επαγγελματική του
καριέρα και αφοσιώθηκε στην άσκηση και την μελέτη χριστιανικών βιβλίων. Για
αυτόν το λόγο, αποσύρθηκε στον Πόντο, όπου βρισκόταν το κτήμα της οικογένειας
του. Σημαντικό να αναφερθεί επίσης, ότι μετά την βάπτιση του, ένα μεγάλο μέρος
της περιουσίας του, το δώρισε σε φτωχούς συνανθρώπους του και στην εκκλησία. Η
επιθυμία του να γνωρίσει πολλούς ασκητές και μοναχούς, τον οδήγησε στους Αγίους
Τόπους, στον Ιορδάνη, στην Μεσοποταμία, αλλά και στην Αίγυπτο. Μετά το μεγάλο
του ταξίδι, γυρνώντας πίσω πάλι στον Πόντο, δώρισε και το υπόλοιπο μέρος της
περιουσίας του, ζώντας για την υπόλοιπη ζωή του στο κτήμα του, ως μοναχός. Ωστόσο
, το έργο του δεν τελείωσε εκεί. Η φήμη που είχε αποκτήσει είχε αρχίσει να
εξαπλώνεται σε όλη την Καππαδοκία. Έτσι, ο Μητροπολίτης Καισαρείας Ευσέβιος,
χειροτόνησε τον Άγιο Βασίλειο πρεσβύτερο, (ανάλογο του ιερέα ). Το 370, σε
ηλικία 41 χρονών, ο Βασίλειος διαδέχτηκε τον Ευσέβιο και έγινε εκείνος
Μητροπολίτης. Βέβαια , ως επίσκοπος υπήρξε υποδειγματικός. Κάλλιστα θα
μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε καλό ποιμένα! Ειδικότερα, βοηθούσε κάθε πεινασμένο,
άρρωστο και αδικημένο πολίτη, δίχως να κάνει διακρίσεις και αφιλοκερδώς. Πάντα
υπήρξε υπερασπιστής, οδηγός και βοηθός είτε ψυχικά είτε σωματικά. Ιδιαίτερο να
τονιστεί πως έφτιαξε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα με το όνομα “Βασιλειάδα”, το οποίο
βρισκόταν κοντά στην Καισάρεια. Το συγκεκριμένο ίδρυμα παρείχε τις υπηρεσίες
ενός νοσοκομείου, ορφανοτροφείου, γηροκομείου και ξενώνα. Το προσωπικό ήταν
εθελοντές που παρείχαν βοήθεια για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Έτσι λοιπόν,
η Καισάρεια έγινε μια μεγάλη οικογένεια με πατέρα φυσικά τον αγαπημένο τους
Μητροπολίτη Άγιο Βασίλειο! Δυστυχώς όμως, το 379, εννέα χρόνια μετά, σε ηλικία
μόλις 49 ετών ο Άγιος Βασίλειος έφυγε από την ζωή! Από τότε η Ορθόδοξη Καθολική
Εκκλησία τιμά την μνήμη του, την 1η Ιανουαρίου.
Μέχρι το επόμενο
άρθρο, καλές γιορτές, καλά
Χριστούγεννα και καλή Πρωτοχρονιά σε όλους!! Υγεία και χαρά σε εσάς και στους
δικούς σας!
Θ' αποχαιρετήσουμε το 2014 με μια κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού δημιουργήματος του Κ. Ντίκενς. Ο Ebenezer Scrooge (George C. Scott) είναι ένας πλούσιος, αλλά σκληρός άνθρωπος, που ζει στη βικτωριανή Αγγλία και θεωρεί τα Χριστούγεννα μια ανούσια γιορτή. Θεωρώντας σημαντικό μόνο το οικονομικό όφελος αδιαφορεί για τους ανθρώπους γύρω του, ακόμα και τα συγγενικά του πρόσωπα. Όλα όμως θ' αλλάξουν μια παραμονή Χριστουγέννων, όταν το φάντασμα του νεκρού συνεταίρου του, Jacob Marley (Frank Finlay), αλλά και τα πνεύματα του παρελθόντος (Angela Pleasence), του παρόντος (Edward Woodward) και του μέλλοντος (Michael Carter), τον επισκεφθούν, αναγκάζοντας τον ν' αναθεωρήσει τον τρόπο ζωής του.
Ο ροζ πάνθηρας ξαναχτυπά (Pink panther strikes again)
O γενικός επιθεωρητής Ντρέιφους δραπετεύει από το σανατόριο με μοναδικό σκοπό τη δολοφονία του επιθεωρητή Κλουζό, του βασικού υπαίτιου της ψυχολογικής του κατάρρευσης. Σε έξαλη κατάσταση ο Ντρέιφους, σε ρόλο απόλυτου κακού, εκβιάζει την ανθρωπότητα με μια μηχανή μαζικής καταστροφής. Μοναδικό αίτημα του για να μην εκπληρώσει την απειλή του, να θανατωθεί ο Κλουζό, ο οποίος την ίδια στιγμή αναζητά τον Ντρέιφους υπό την απειλή είκοσι δύο πληρωμένων δολοφόνων απ' όλο τον κόσμο.